Аннотация

Сумніўна выглядае раман-споведзь Зоі Падліпскай «Маналог у паўстагоддзя…». Прызнацца, у пэўны момант сапраўды пачынае здавацца, што маналог гэты доўжыцца пару дзясяткаў гадоў. І такая адпаведнасць назве зусім не з’яўляецца добрай — у гэтым канкрэтным выпадку. Споведзь адрасавана маці. Гэта мусіла быць нешта інтымна-кранальнае, зноў жа, з увагай да драбніц, якія раней, пры жыцці маці, адступалі на задні план, а цяпер, калі позна пра нешта казаць, бачацца самым значным сярод іншага. Аднак Зоя Падліпская з інтанацыі давяральнай, пяшчотнадаччынай, якую вось-вось гатова была ўзяць на пачатку твора, сарвалася на сухую наратыўнасць. Прычым галоўным зместам аповеду робяцца то гісторыя Случчыны, то гераічны подзвіг байцоў самых розных войнаў (і тут дадамо, што праўдзівасці ў такіх фрагментах у разы менш, чым рамантызму). Дайшло нават да гісторыі льнаводства на Беларусі. Якім чынам гэтыя тэмы вяжуцца са споведдзю да мамы — аднаму аўтару вядома.

Впечатления о книге: